مقایسه‌ی روش‌های مختلف رادیویددارسازی پادتن تک‌تاگی بر عملکرد کیت پرتو ایمن آزمونی پادژن ویژه‌ی پروستات

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

پژوهشکده‌ی کاربرد پرتوها، پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای، سازمان انرژی اتمی ایران، صندوق پستی: 3486-11365، تهران ـ ایران

چکیده

به منظور تشخیص و ردیابی سرطان پروستات که یکی از شایع‌ترین سرطان‌ها در میان مردان است از اندازه‌گیری پاد‌ژن ویژه‌ی پروستات (PSA) در خون استفاده می‌شود. برای تعیین مقدار پادژن پروستات به عنوان یک تومور شاخص می‌توان از آزمون پرتوسنجشی ایمن استفاده نمود. در این مطالعه، روش تهیه و عامل‌های مؤثر بر کارآیی و پادژن تک‌تاگی ویژه‌ی پروستات نشان‌دار شده با ید-125 به عنوان یک ردیاب در کیت آزمون پرتوسنجشی ایمن مورد بررسی قرار گرفت. پادتن نشان‌دار شده با دو روش کلروآمین-T و یدوژن پس از تهیه شدن و تخلیص به وسیله‌ی ستون سفادکس 25G و پس از تعیین خلوص رادیوشیمیایی، در کیت آزمون پرتوسنجشی ایمن به کار گرفته شد. به منظور دست‌یابی به شرایط بهینه‌ی مؤثر بر کارآیی و پایداری پادتن نشان‌دار شده در روش کلروآمین-T، تأثیر نسبت پادتن به ید-125 (6/17 تا µg/mCi 53) کلروآمین-T به پادتن (75/0 و μg/kg 5/1) و زمان نشان‌دارسازی (15 تا 60 ثانیه) مورد مطالعه قرار گرفت. پس از تعیین خلوص رادیوشیمیایی و استفاده در کیت آزمون پرتوسنجشی ایمن با توجه به منحنی مقیاس‌بندی و سنجش غلظت نمونه‌های کنترل، شرایط بهینه‌ی نشان‌دارسازی (نسبت کلروآمین-T به آنتی‌بادی 5/1 و زمان نشان‌دارسازی 50 ثانیه) به دست آمد. تغییر مقدار نسبت پادتن ید اثر قابل مشاهده‌ای بر بازده نشان‌دارسازی نداشت. پس از گذشت یک ماه مشخص شد که پادتن نشان‌دار شده از پایداری مناسبی برای استفاده شدن در کیت آزمون پرتوسنجشی ایمن برخوردار است.
هم‌چنین، تأثیر غلظت یدوژن (1/0 و 1-mg ml 2/0) و حجم دی‌کلرومتان (°، 200 و µl 400) در روش نشان‌دارسازی با یدوژن بر بازده
نشان‌دارسازی مورد بررسی قرارگرفت. غلظت یدوژن و حجم بهینه‌ی دی‌کلرومتان به کار رفته در نشان‌دارسازی، به ترتیب، 1-mg ml 1/0 و
µl 200 به دست آمد. ولی پس از گذشت دو هفته درصد بیشینه‌ی پیوند حدود %38 کاهش و افت فاحشی در غلظت نمونه‌های کنترل مشاهده شد. با مقایسه‌ی خلوص رادیوشیمیایی، کارآیی و پایداری پادتن نشان‌دار تهیه شده با دو روش کلروآمین-T و یدوژن، پادتن نشان‌دار شده با روش کلروآمین-T از شرایط مناسب‌تری برای تهیه‌ی کیت داخلی و انجام آزمایش‌های کنترل کیفی برخوردار بود. برای کنترل کیفی کیت با استفاده از پادتن نشان‌دار انتخابی، 30 نمونه‌ی سرم خون بیماران هم‌زمان به وسیله‌ی کیت داخلی و مرجع خارجی تجزیه و نتیجه‌ها با نمودار مقایسه‌ای رگرسیون خطی و آزمون مقایسه شد. معیار تصمیم‌گیری ضریب Sig (دو دامنه) براساس آزمون مربوط به هم‌ترازی دو کیت داخلی و مرجع خارجی برابر با 993/0 به دست آمد.
 

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Comparative study of different radioiodination methods of monoclonal antibody for immunoradiometric assay of prostate specific antigen

نویسندگان [English]

  • Haleh Forutan
  • Marziyeh Khodabakhsh
  • Farib Jouharideha
  • Ladan Pourabdi
چکیده [English]

Prostate specific antigen (PSA), a serine protease, is a highly reliable biochemical marker used for detection and management of prostate cancer. PSA in serum samples is measured by an immunoanalytical technique such as immunoradiometric assays (IRMA). In this study the preparation method and the effective factors on the efficiency and the stability of the labeled anti-PSA monoclonal antibody with I-125 as a tracer in the immunoradiometric kit (IRMA) were investigated. To perform an IRMA assay, at first, the labeled anti-PSA monoclonal antibody was formed using oxidizing agents, namely Chloramine-T and Iodogen, then the product was separated and purified by Sephadex G-25 column. After the determination of radiochemical purity, I-125 labeled antibody was used in the in-house PSA IRMA kit. The effects of the proportion antibody/I-125(17.6-53 µg/mCi), Chloramine-T/antibody (0.75 & 1.5 µg/µg) and the labeling time (15-60 s) on the efficiency and stability of the labeled antibody were studied. According to the calibration curve and concentration of control samples, Chloramine-T radioiodination procedure was optimized (Chloramine-T/antibody: 1.5 µg/µg & labeling time: 50s). The variety of the proportion antibody/I-125 was ineffective in radioiodination efficiency. The Chloramine-T radiolabeled antibody was found to be stable for 30 days when stored at 4C. Also radioiodination using Iodogen was studied at different Iodogen concentrations (0.1&0.2 mg/ml) and Dichlromethane volumes (0,200&400 µl). According to the obtained results, the appropriate amount of Iodogen and Dichlromethane were obtained to be 0.1mg/ml and 200µl. But Iodogen radiolabeled antibody showed poor immunoradioactivity and stability after two weeks. The results show that the Chlroamine-T procedure is more suitable than the Iodogen method, so the Chloramine-T radiolabeled antibody could be used as a tracer in IRMA system for quality control of in-house PSA kit. By studying the results of t-Test analysis, the decision criteria (sig 2-tailed= 0.993) and confidence interval (95%), it can be seen that the values are well correlated.
 
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Specific prostate antigen kit
  • Immunoradiometric assay
  • Monoclonal antibody
  • Radioiodination
  • Chlroamine-T
  • Iodogen
  • Sephadex G-25
  • Immunoradianetric kit

[1] M. Frydenberg, Diagnosing prostate cancer, Australian Family Physician, 36 (2007) 345-347.

[2] I.M. Thomson, D.P. Ankerst, Prostate specific antigen in the early detection of prostate cancer, CMAJ, 176 (2007) 1853-1858.

[3] S.A.R. Kort, F. Martens, H. Vanpoucke, H.L. van Duijnhoven, M.A. Blakenstein, Comparison of 6 automated assays for total and free PSA with special reference to their reactivity toward the WHO 96/670 reference preparation, Clin Chem, 52 (2006) 1568-1574.

[4] G. Brown, N.R. Ling, Murine monoclonal antibodies, In: Catty, D. (ed) Antibodies, a practical approach, IRL Press, Oxford, (1988).

[5] J.W. Feihtner, The early detection and treatment of prostate cancer, J. Urol, 152 (1994) 1682-1684.

[6] M.R.A. Pillai, S.D. Bhandarkar, Radioimmuno assay: principles and practice, Devi printers and binders, Thane, India (1998).

[7] R.H. Seevers, R.E. Counsell, Radioiodination techniques for small organic molecules, Chem. Rev., 82 (1982) 575-590.

[8] A. Bolton, W. Hunter, The labelling of proteins to high specific radioactivities by conjugation to a 125I-containing acylating agent, Biochem. J., 133 (1973) 529-539.

[9] J. Marchalonis, An enzymic method for the trace iodination of immunoglobulins and other proteins, Biochem. J., 113 (1969) 299-305.

[10] M. Morrison, Lactoperoxidase-catalyzed iodination as a tool for investigation of proteins, Meth. Enzymol., 70 (1980) 214-220.

[11] W.M. Hunter, F.C. Greenwood, Preparation of Iodine-131 labeled human growth hormone of high activity, Nature, 194 (1962) 495-496.

[12] P.J. Franker, J.C. Speck, Protein and cell membrane iodination with a sparingly soluble chloramide, Biochem. Biophy. Res. Common, 80 (1978) 849-857.

[13] W.G. Wood, Experiences using chloramine-T and 1, 3, 4, 6-Tetrachloro-3a, 6a-diphenylglycoluril (Iodogen®) for radioiodination of materials for radioimmunoassay, J. Clin. Chem. Clin. Biochem., 19 (1978) 1051-1056.

[14] A.P. Richardson, P.J. Mountford, A.C. Baird, E. Heyderman, T.C. Richardson, A.J. Coakley, An improved iodogen method of labelling antibodies with I-123, Nucl Med Commun., 7(5) (1986) 355-362.